เป็นงัยกันบ้างเพื่อนๆ หวังว่าคงมีความสุขกันดีนะ ส่วนเราก็เรื่อยๆ งานเยอะ หัวหน้ากวนตีนบ้าง เรากวนตีนหัวหน้าบ้าง สลับกันไป เห้อชีวิตการทำงานทำมัยมันต้องเจอคนแบบนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ เข้าใจว่าตอนนี้ทุกคนคงตั้งหน้าตั้งตาเรียนหรือทำงานกันอยู่ แต่ยังงัยก็ตามอย่าลืมส่งข่าวคราวหากันบ้างเน้อ ไอ้พวกที่อยู่เมืองนอกเมืองนาก็เหมือนกันติดต่อกันบ้างนะครับ ถ้าเพื่อนๆอยากมาเที่ยวระยองเมื่อไหร่ก็บอกกันด้วยนะ จะได้เตรียมตัวต้อนรับอย่างอย่างเต็มที่ อิอิ

ป.ล. ตอนนี้มีสมาชิกระยองClub ทั้งหมด 8 คนแล้วนะ (Notty,Ploy,Boy wichai,Neab,Kwang,Wat,Pu,choung)

     ไม่ได้มาอัพตั้งนานสงสัยเพื่อนๆคงไม่เข้ามาอ่านกันแล้วมั้ง พอดีวันนี้กลับมาบ้านไม่มีไรทำเลยเข้ามาอัพซะหน่อย ก่อนอื่นก็หวัดดีทุกๆคนนะ ตอนนี้เราไม่ได้อยู่กรุงเทพแล้ว เพราะต้องไปทำงานที่ระยอง(อยู่ในนิคมมาบตาพุด)ก็มีแค่ช่วงนี้แหละที่ได้กลับบ้านบ่อย เพราะต้องซ้อมรับปริญญา ต่อไปคงไม่ได้กลับบ่อยๆแล้วล่ะ  หวังว่าเพื่อนๆทุกคนคงสบายดีนะ ขอให้มีความสุขกับการทำงานและการเรียนนะ สุดท้ายฝากถึงชาว Smoky Gang แดกเหล้ากันเถอะ อิอิ

   วันหนึ่งหยิบบุหรี่มาสูบตามปรกติ แต่วันนั้นมันไม่ปรกติตรงที่ว่ามีข้อความในเศษกระดาษที่แนบมาในซองว่า"สูบอยู่นั้นแหละ ไออ้วน" ไม่เคยมีคำพูดไหน หรือข้อความใดที่จะทำให้เราคิดเลิกสูบบุหรี่ได้มาก่อน ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้จึงมีความตั้งใจที่จะเลิกได้มากขนาดนี้ หลักจากที่ไปแจ่ม บาร์ เลยตั้งใจที่จะเลิกอย่างจริงจัง วันแรกผ่านไปได้ด้วยดี วันต่อมาเริ่มกะวนกะวาย อยากสูบมากแต่ก็อดทนไว้ จนมาถึงวันที่สามก็อดทนได้จนถึงประมาณ4ทุ่ม ความอดทนทั้งหลายแตกกระเจิงคว้าบุหรี่มาสูบทันที คำแรกที่เข้าปากรู้สึกหดหู่ใจอย่างสุดๆ และรู้สึกว่าทำผิดมหันต์ แต่ก็ยังสูบต่อ ต่อมาเรื่อยๆ และแล้วก็ทำไม่สำเร็จอีกครั้งจนได้ เราคงเลิกสูบมันไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษเจ้าของข้อความนั้นจริงๆนะ แต่ก็ขอขอบคุณสำหรับข้อความนั้นเพราะอย่างน้อยก็ทำให้ปอดของเราไม่ได้รับสาร Nicotine ได้ถึง3วัน ขอบคุณจริงๆนะ

    เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาเป็นสอบวันสุดท้าย วิชาสุดท้าย ในการเรียนป.ตรี แต่ก็ยังคงเป็นเหมือนวันแรกที่สอบคืออ่านหนังสือล่วงหน้าหนึ่งวัน จะว่าอ่านก็ไม่เชิงเพราะทุกครั้งที่ใกล้สอบจะมียอดมนุษย์นามว่า "ธราธิป"เป็นคนติวให้(ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้)ถึงมันจะออกแนวกวนๆนิดหน่อย แต่ก็ถือว่ามันมีบุญคุณกับพวกเรามากๆ(น้ำตาไหล) จะว่าไปแล้วรู้สึกใจหายมากๆเมื่อรู้ว่ากำลังจะเรียนจบ เพราะยังไม่อยากจากเพื่อนๆชาวCTที่น่ารักทุกคนไปเลย แต่อย่างไรก็ตามงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา ก็ขอให้ทุกคนจดจำประสบการณ์ที่ดีๆเอาไว้ ส่วนเรื่องร้ายๆก็ถือซะว่าป็นบทเรียนก็แล้วกันนะ

     หวัดดีทุกๆคนไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรให้เพื่อนๆอ่านซ่ะนานเลยทีเดียว  ก็ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมางานมันเยอะมักๆเลยไม่มีเวลามาระบายเรื่องราวต่างๆให้ฟังกัน  จากสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็มีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมายทั้งสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง แต่ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเราแล้วอาจทำให้ใครหลายคนเกิดความสงสัยหรือเคลือบแครงใจ

     เริ่มเลยดีกว่า เนื่องจากเดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก วันที่ 14 จึงเป็นวันที่มีความหมายสำหรับหนุ่มสาวหรือคู่รักทุกเพศทุกวัย  การแสดงออกถึงความรักก็มีอยู่หลายรูปแบบด้วยกัน หนึ่งในนั้นคือการที่ฝ่ายชายจะมอบดอกไม้กับกับผู้หญิงที่ตนรักหรือหมายปองเอาไว้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปรกติที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน แต่มันไม่ปรกติเมื่อคุณได้ให้ดอกไม้กับคนที่คุณอาจไม่ได้รู้สึกว่าคนคนนั้นเป็นคนที่คุณรัก  หลายคนคงสงสัยว่าเป็นไปได้เหรอ ที่คุณให้ดอกไม้ผู้หญิงคนหนึ่งโดยที่ไม่ได้คิดอะไร ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เข้าใจกันอย่างท่องแท้เอาเป็นว่า  "คุณแค่คิดว่าเค้าอยากได้  และบังเอิญคุณก็อยากให้เค้าอยู่พอดี"  และเป็นการให้โดยที่คุณและฝ่ายตรงข้ามรู้สึกดี ผมว่าการให้ด้วยความรู้สึกแบบนี้เป็นการให้โดยบริสุทธิ์ใจ อาจฟังดูไม่มีเหตูผล  แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นไปแล้ว 

     ป.ล.หวังว่าเพื่อนๆชาวCTคงเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นและหายสงสัยกันซ่ะทีนะ